Omdat het kind in mij nog steeds leeft.

𝗜𝗻 𝗱𝗲 𝘃𝗿𝗼𝗲𝗴𝗲 𝗼𝗰𝗵𝘁𝗲𝗻𝗱, 𝗮𝗹𝘀 𝗱𝗲 𝘄𝗲𝗿𝗲𝗹𝗱 𝗻𝗼𝗴 𝘀𝘁𝗶𝗹 𝗶𝘀, 𝗸𝗼𝗺 𝗷𝗲 𝗷𝗲𝘇𝗲𝗹𝗳 𝘁𝗲𝗴𝗲𝗻.

Geen deadlines, geen to-do’s, geen prikkels. Alleen stilte, en soms een glijbaan. Letterlijk.
Tijdens mijn wandelingen rond vijf uur, als alles nog slaapt, pak ik soms de schommel. Of ik glijd. Gewoon .. omdat het kan.

Soms vergeten we .. we vergeten dat er ooit een kind was, nieuwsgierig, dapper, speels. Eentje die rende zonder reden, lachte zonder filter, en zich verwonderde over alles wat nog mocht komen.

Dat kind leeft nog steeds, niet als iets naïefs, maar als iets puurs. En als je goed luistert, fluistert dat kind: ‘Probeer. Val. Lach. Sta op. Doe het nog een keer, en nog een keer. Het kind in ons vraagt niet om perfectie, maar om echtheid.

Niet om controle, maar om vertrouwen. En juist daar, in die beweging, ontstaat iets nieuws. Wie dat kind ruimte geeft, hervindt iets wat nooit echt weg was .. De vrijheid om te voelen, de moed om opnieuw te beginnen en de durf om iets anders te kiezen dan de gebaande weg.

We hoeven niet altijd te weten waar het pad naartoe leidt, soms is glijden genoeg. Niet als ontsnapping, maar als oefening. Oefenen in loslaten, in durven herinneren wie je ook alweer was, tussen verantwoordelijkheden, agenda’s en verwachtingen, voordat de wereld begon te duwen.

𝙃𝙚𝙩 𝙬𝙖𝙘𝙝𝙩, 𝙙𝙖𝙩 𝙠𝙞𝙣𝙙, 𝙩𝙤𝙩 𝙟𝙞𝙟 𝙬𝙚𝙚𝙧 𝙗𝙚𝙬𝙚𝙚𝙜𝙩. 𝙀𝙣 𝙬𝙖𝙖𝙧𝙤𝙢 𝙞𝙠 𝙙𝙞𝙩 𝙙𝙚𝙚𝙡? 𝙊𝙢𝙙𝙖𝙩 𝙝𝙚𝙩 𝙠𝙞𝙣𝙙 𝙞𝙣 𝙟𝙤𝙪 𝙣𝙞𝙚𝙩 𝙫𝙚𝙧𝙙𝙬𝙚𝙣𝙚𝙣 𝙞𝙨. 𝙀𝙣 𝙝𝙚𝙩 𝙠𝙞𝙣𝙙 𝙞𝙣 𝙢𝙞𝙟 𝙣𝙤𝙜 𝙨𝙩𝙚𝙚𝙙𝙨 𝙡𝙚𝙚𝙛𝙩.